Vorig jaar kwamen 3.108 mensen in Nederland in behandeling voor gokverslaving. Een jaar eerder waren dat er nog 2.708. Dat is een stijging van 13 procent, en gokverslaving neemt daarmee inmiddels 4,6 procent van de hele verslavingszorg voor zijn rekening, tegenover 3 procent in 2022. De cijfers komen uit het Landelijk Alcohol en Drugs Informatie Systeem (LADIS) en ze zijn geen incident. Het is de derde stijging op rij.
Wat opvalt, is niet alleen de groei, maar ook wie er precies in behandeling komt en hoelang het duurt voordat iemand hulp zoekt.
Wat de cijfers precies laten zien
87 procent van de mensen in behandeling is man, met een gemiddelde leeftijd van 34 jaar. Vooral de groep onder de 25 jaar groeit, van 18 naar 19 procent van alle behandelingen, ongeveer 600 personen. Dat sluit aan bij wat we eerder al zagen bij jongvolwassenen die extra risico lopen tijdens grote sportevenementen: deze groep gokt vaker impulsief en heeft minder ervaring met het herkennen van eigen grenzen.
De stijging valt samen met de groei van CRUKS, het landelijke zelfuitsluitingsregister. Op 30 januari 2026 stonden er 111.534 mensen vrijwillig ingeschreven, met gemiddeld 2.149 nieuwe inschrijvingen per maand. Opvallender is een andere trend: het aantal onvrijwillige inschrijvingen, waarbij bijvoorbeeld familie of hulpverlening aan de bel trekt, steeg van 161 in de eerste helft van 2025 naar 442 in de tweede helft. Meer dan een verdubbeling in een half jaar.
Waarom het gemiddeld zeven jaar duurt voordat het opvalt
Een van de opmerkelijkste details uit de LADIS-cijfers: gokverslaving komt gemiddeld pas na zeven jaar aan de oppervlakte. Bij alcohol of drugs zie je vaak eerder fysieke signalen, bij gokken blijft het probleem lang verborgen achter een telefoonscherm. Geen dronken avonden, geen lichamelijke aftakeling, alleen een bankrekening die langzaam leegloopt en schulden die zich opstapelen zonder dat de omgeving het merkt.
Dat maakt vroege signalen extra belangrijk. Wie merkt dat gokken minder een uitje wordt en meer een vaste gewoonte, doet er goed aan om vooraf grenzen te stellen. Wij schreven eerder al over hoe je een win-limiet en verlies-limiet instelt, en dat blijft een van de weinige concrete maatregelen die je zelf direct kunt nemen, ruim voordat een casino of hulpverlener eraan te pas komt.
Hulpverleners noemen een paar terugkerende signalen die aan zo'n zevenjarige periode voorafgaan:
- Je gokt vaker om verlies terug te winnen dan voor plezier
- Je leent geld of gebruikt spaargeld dat eigenlijk voor iets anders bedoeld was
- Je verzwijgt tegenover partner of familie hoeveel je speelt of verliest
- Je stelt zelfuitsluiting steeds uit, ook al overweeg je het regelmatig
- Gokken verschuift van weekend naar doordeweeks, of van avond naar overdag
Geen van deze signalen op zich is een bewijs van verslaving, maar een combinatie ervan is reden om er serieus naar te kijken.
Het taboe dat hulp zoeken in de weg staat
Uit onderzoek van de Kansspelautoriteit blijkt dat 56 procent van de Nederlanders een taboe ervaart rond praten over gokken en gokverslaving. 53 procent weet niet eens waar ze terecht kunnen voor hulp, en 29 procent durft er simpelweg niet om te vragen. Misschien wel het meest hardnekkige cijfer: 75 procent van de ondervraagden ziet gokproblemen vooral als het gevolg van verkeerde beslissingen, niet als een verslaving die iedereen kan overkomen.
Die opvatting werkt averechts. Zolang gokverslaving wordt gezien als een gebrek aan wilskracht in plaats van een verslaving zoals elke andere, blijven mensen wachten met hulp zoeken tot de schade al groot is. Dat sluit ook aan bij wat wij schreven over zelfbeheersing bij gokken: zelfcontrole is een vaardigheid die je kunt trainen, geen morele eigenschap die je wel of niet hebt.
Wat er wordt gedaan om dit te doorbreken
De Kansspelautoriteit zet sinds oktober 2025 in op OpenOverGokken.nl, een landelijk informatiepunt dat Loket Kansspel heeft vervangen. Begin 2026 volgde een publiekscampagne om de bekendheid van dat platform te vergroten, juist omdat zoveel mensen aangeven niet te weten waar ze moeten zijn. Daarnaast meldden legale aanbieders in 2025 samen 1,8 miljoen interventies bij spelers die risicovol gedrag vertoonden, van waarschuwingen tot gesprekken en tijdelijke blokkades.
Of die aanpak genoeg is, valt nog te bezien. De stijgende LADIS-cijfers laten zien dat interventies en voorlichting de groei van de doelgroep nog niet hebben gekeerd. Wat wel duidelijk wordt, is dat de sector het probleem niet meer wegmoffelt zoals een paar jaar geleden.
Wat je kunt doen als je je zorgen maakt
Twijfel je over je eigen speelgedrag of dat van iemand in je omgeving, wacht dan niet tot het zeven jaar duurt voordat het probleem zichtbaar wordt. Een gesprek met de huisarts, een melding bij OpenOverGokken.nl of een simpele inschrijving in CRUKS kost weinig tijd en kan veel voorkomen. De cijfers laten vooral zien dat wachten de duurste optie is: hoe langer iemand in stilte gokt, hoe groter de schulden en hoe zwaarder het herstel. Praat erover, ook als het ongemakkelijk voelt. Juist dat taboe houdt volgens de eigen cijfers van de Kansspelautoriteit de helft van de Nederlanders tegen om op tijd hulp te zoeken.